Goed bekeken – Column Henk Pastoors

Goed bekeken

Recent was ik bij een opticien. Het was noodzakelijk, omdat mijn huidige bril bijna met ducttape bij elkaar gehouden moet worden. Zo’n bezoek is niet mijn favoriete bezigheid. Alleen al de gesprekken met mijn vrouw over welke bril mij jonger maakt. Ik wil helemaal niet jong lijken. Maar goed, een bezoek aan de oncoloog is erger.

Voor de duidelijkheid: het is niet een opticien waar je een bril voor je schoonmoeder en een hoortoestel er gratis bij krijgt. De opticien is een goed uitziende man, zoals ik er ook jaren heb uitgezien. Dat heb ik dan weer met interesse bekeken.

Als je niet beter zou weten… onder de winkel bevindt zich een soort darkroom. Het is een ruimte met kosten-opdrijvende apparaten die behalve je ogen testen ook je portemonnee testen. “Dat is voor de beleving,” merkt de opticien terloops op. Ad rem als ik ben, merk ik op dat er dan wat mij betreft de helft van de prijs af kan. De opticien lacht wat verlegen. Ik zeg: “Wacht maar tot je mijn column leest.”

Een erkende opticien is toch het best te vergelijken met een Fiat Panda met een trekhaak. HBO-geschoold, niks mis mee, maar een academisch aura en ongetwijfeld een dito rekening.

Existentieel is de vraag: waarom doe ik deze geldklopperij mezelf aan? Wil ik niet bij Specsavers gezien worden, of is er een sluimerend verlangen om serieus genomen te worden in dit brillencircus?

Met mijn kinderen had ik het over wat marketing eigenlijk is. De meest cynische uitleg is: je iets laten kopen waar je eigenlijk helemaal geen behoefte aan hebt. Terug naar het ziekenfonds… één bril voor allen, dat wil ik natuurlijk ook niet.

In mijn leven ben ik twee keer lelijk op mijn hoofd gevallen. Nu zit ik hier met gemankeerde hersenen, wat inmiddels wel lijkt op een Alzheimertest. Maar hoe zit het met u? Zijn we latent niet allemaal gevoelig voor een Rolex, Porsche, prachtige schoenen, heerlijke vakanties… mooie bloemen?

Mijn opticien heeft het goed begrepen. De zorg ook. Rupsje Nooitgenoeg. We willen zo weinig mogelijk zorgpremie betalen, maar maximale aandacht en zorg ontvangen. Contradictio in terminis.

Met mijn vrouw ontspint zich een discussie over welke bril het moet worden. “Ik deze, zij die…” Want ik moet ernaar kijken, is het allesomvattende argument. De opticien geeft in zijn alwetende, prijsopdrijvende advies aan: “Ze staan allebei heel goed.”

Ik ben van nature conflict-vermijdend. Ik neem ze alle twee.

Als mijn vrouw uit huis is, zet ik gauw mijn favoriete Lindberg-bril op en ga heimelijk als een notarisklerk door het leven… tenminste, tot ze weer thuiskomt. Wat ons drijft? Daar had ik het over met mijn vrouw. “Dat vraag ik mezelf bij jou ook vaak af,” gooit ze me voor de voeten. Na de marteling van hocuspocus bij de opticien wil ik u de oratie van mijn vrouw besparen. Dan toch maar liever mijn opticien… Een beleving, twee brillen gekocht. Goed bekeken.

Henk Pastoors, AcademieNieuwezorg